Om mijn eigen rijvaardigheid bij te houden, en omdat ik er ontzettend van geniet, rij ik de zondagen op de vrachtauto. Ik moet vroeg opstaan, maar de hereniging met mijn grote liefde doet mij de wekker om 3 uur direct vergeten.
Nadat ik mijn DAF op vrolijke toon goedemorgen wens, en ik een vrolijk “tedededem” terug krijg, stap ik in. Meneer krijgt eerst een aai over zijn dashboard, waarna ik contact maak en de vonk letterlijk en figuurlijk overslaat naar een liefdevol geronk en gebrom.
Tot zover is alles goed tussen ons. Maar, net als in ieder huwelijk, vertoont onze relatie soms wat scheurtjes die onder andere zijn ontstaan door het zogeheten ‘eco-rijondersteuning systeem’. Gemaakt om de chauffeur te ondersteunen in het zuinig rijden, maar voor mij tot nu toe een grote abracadabra en frustratie.
Na wat overleg met een andere DAF wederhelft, bestaan blijkbaar trucjes om mijn ronkende geliefde tot 100% te verleiden. Zelfs bij winkeldistributie. En dus ga ik de uitdaging aan.
Zondagochtend 5 uur. Na aandokken en laden reset ik de rijondersteuning naar de Tabula Rasa van het ‘eco-rijden’. Ik heb vandaag voor de laatste keer de voor mij bekende route Aalsmeer-Haarlem-Beverwijk. Een route van ongeveer 100 kilometer.
Vanaf de eerste meters pas ik de verleidingstrucjes toe. Alle handelingen onder 40 km/h worden niet geregistreerd, rij zo veel mogelijk op cruise control, en zorg dat, alvorens het remmen, de snelheid 10 km/h terug zakt onder de gereden snelheid.
Ik zie een rood verkeerslicht ongeveer 800 meter verderop, en haal mijn voet van het gas. Tevreden knort mijn DAF richting het verkeerslicht terwijl hij vertraagt. 10 km/h in snelheid gezakt en hop daar gaat de motorrem. Een blij geschreeuw en gekir galmt uit de motor van mijn krachtpatser. So far, so good.
Bijna bij het verkeerslicht, dat tot mijn grote vreugde op groen springt. Enthousiast geef ik gas. Uiteraard is mijn grote brombeer wat traag van begrip, en dus duurt het even voordat de vertraagde beweging wordt omgezet naar een versnellende beweging.
Terwijl dit tafereel zich afspeelt, nadert een kruisende auto het verkeerslicht en verandert mijn verkeerslicht terug van groen naar rood. Ik breng mijn geliefde alsnog tot stilstand en kijk naar het dashboard. 87%.
Bizar! Mijn tot nu toe alles laat mij volledig in de steek door mij met 13% aftrek te straffen!
De rest van de rit probeer ik er alles aan te doen om het goed te maken, maar het mocht niet baten. Het goede weegt niet op tegen het slechte is de mening van mijn true love, en dus krijg ik niet meer dan een totaalscore van 92%.
De dag erop doe ik mijn beklag bij de adviserende wederhelft. Hij gaf aan dat bij het uitrollen, je het niet moet wagen om het gas, al is het liefdevol, aan te raken, tenzij je zeker weet dat je weer door kunt. Anders maak je jouw DAF, de zeikerd, boos.
Poging twee, de zondag erop. Ik heb een nieuwe route, Aalsmeer-Den Haag-Zoetermeer-Gouda. Een prachtige rit van 150 a 160 kilometer met heel veel verkeerslichten en rotondes.
Tevens verander ik van DAF partner, aangezien ik vanaf nu een euro (eurotrailer ipv citytrailer) rijdt. Aan de slag met deze meneer!
Vol goede moed ga ik op pad. Als eerste een rotonde en daarna een verkeerslicht. Ik hou de wagen netjes onder de 40 km/h en laat hem op tijd uitrollen.
Vervolgens zal ik verderop weer een verkeerslicht tegenkomen, zodra ik de tunnel uitrij. Ik schakel mijn cruisecontrol uit zodra ik de opwaartse helling van de tunnel waarneem. Naast uitrollen maak ik ook nog eens gebruik van de vertragende werking van de helling. Als het goed is moet ik volgens zeggen nu al aardig punten hebben gescoord bij mijn honnepon.
Zodra de snelheid maar liefst 20 km/h is gezakt, schakel ik de motorrem in.
Ik kijk het zeer onoverzichtelijke kruispunt over, vooral naar rechts. Zodra daar een voertuig vandaan komt weet ik zeker dat mijn licht op rood zal gaan, en ik wil niet nogmaals in die val trappen.
Ik kijk en zie niemand. Ergens speelt de verwachting mee dat de kans dat er iemand aankomt op zondagochtend wel heel klein is.
Op het moment dat mijn overzicht goed genoeg lijkt, en ik met enkel mijn grote teen het gas liefkozend aanraak, is, jahoor, daar dan toch die snelle Jelle van rechts. Onverbiddelijk springt zo goed als direct mijn licht op rood. Ik hoor mijzelf vol teleurstelling roepen “Nee, nee, nee, neeeeeeeee!”.
Ik trap mijn voetrem in tot stilstand. Met een scheef oog kijk ik naar het dashboard. De “nee’s” uit mijn mond klinken nu nog iets luider.
DAF vond het nodig om mij voor deze actie, voor het 1 keer met mijn grote teen zijn gaspedaal zachtjes te aaien om vervolgens te moeten remmen, weliswaar 43% aftrek te geven!
43% voor rijden met cruise control, 2000 meter van tevoren laten uitrollen, zo goed als mogelijk anticiperen (nee ik weet dat ik dat niet vlekkeloos heb uitgevoerd, maar come on, eens moet je toch kunnen rijden!), en vervolgens het lef hebben om met mijn grote teen het gaspedaal aan te raken. De horror!
Ik vind dit zo oneerlijk! Nog meer demotiverend dan dit kun je het niet hebben. The relationship is over met deze jongen. Ik wil een andere wagen!
Aangezien ik nog maar 9 kilometer heb gereden, besloot ik de rij-ondersteuning alsnog te resetten. Die overige 150 kilometer kunnen nog tellen.
Dit klinkt wellicht als valsspelen. Maar wat ik na deze straf ook zal doen, ik zal het nooit meer goed kunnen maken met deze ouwe zeur. Ook al zal ik in het dashboard geregeld het heugelijke nieuws “goed geanticipeerd” met 5 groene vinkjes aanschouwen, het zal nooit genoeg zijn om mijn geliefde te temperen. En dus is dit mijn enige optie.
Poging 3 komt een week later. Weliswaar met weer een andere liefde. Open relaties zijn de normaalste zaak in de vrachtauto wereld. Ik weet ditmaal 97% op mijn dashboard te krijgen, zonder valsspelen. Uiteindelijk, na een paar ritten, behaal ik dan eindelijk een paar keer die 100%!
Is het een fijn systeem? Het idee dat je zoveel mogelijk gebruikmaakt van het rollend vermogen van de vrachtauto is prima. Maar bij onverwachte omstandigheden waardoor je plots in de ankers moet, krijg je flink straf en een berg frustratie erbij.
Daarnaast lijkt het behalen van 100% volledig zuinig rijden af te hangen van enkel trucjes in plaats van logische oplossingen in het verkeer, waardoor je ook nog eens hinderlijk wordt voor andere bestuurders, met als gevolg gevaarlijke manoeuvres van die bestuurders.
Bovendien is het systeem te ingewikkeld en demotiverend doordat het voornamelijk bestraffend werkt en je amper aan je dagelijkse portie dopamine shots komt.
En dan DAF en ik. Mijn eerste grote liefde onder de vrachtauto’s. Deze oude reus en ik zullen in relatietherapie moeten. Ik heb hem ondertussen aardig wat nieuwe benamingen gegeven, en inmiddels heeft hij mij regelmatig teruggepakt met zijn irritante “tedededems” en storingsgeluiden zoals “priepprieppriepprieppriep”. Om maar niet te spreken van zijn keiharde schreeuw als ik volgens hem een lijntje overschrijd, wat soms verkeerstechnisch gewoon moet (suggestiestrook gebruiken bij tegenliggers).
Hij is zelfs al een paar keer voor een matrixbord op de snelweg flink in de ankers gegaan, puur om mij de stuipen op het lijf te jagen.
Toch blijft mijn liefde voor hem groot, weliswaar zonder rijondersteuning. Aan zijn andere kuren heb ik al meer dan genoeg. Dus wie oh wie kan ons helpen om weer tot elkaar te komen? Ik daag je uit!
#DAF #vrachtwagen #eco #milieu
Door Mirjam van der Veldt 21 augustus 2023
Mirjam van der Veldt 