Wat veel mensen niet van mij weten, grotendeels omdat ik mij er nooit echt bewust van was, is dat ik een traumatische jeugd heb gehad.
Dat ik dit niet zo goed wist is achteraf gezien verklaarbaar, omdat ik tijdens mijn jeugd nooit iets mocht voelen, mijn behoeften er niet toe deden en constant over mijn grenzen werd gegaan door mijn ouders, familie, maar ook door pestende kinderen op de basisschool en zelfs door docenten.
De nare ervaringen eindigden helaas niet toen ik volwassen werd. Ze gingen onverbiddelijk door. Hoe vaak ik niet heb gedacht, als het leven nu stopt, dan is het ook prima. Om vervolgens positieve en constructieve oplossingen te bedenken waardoor mijn leven weer zin kreeg, al was het maar voor even.
Jarenlang maakte ik mezelf wijs dat alles hoorde te gaan zoals het gegaan was en nog steeds ging, terwijl ik ondertussen heel ver van mijn gevoel af stond, geen weet had van mijn grenzen en probeerde om het iedereen maar naar de zin te maken ongeacht wat daarvoor nodig was.
Onlangs kreeg ik de vraag of ik de traumatische gebeurtenissen uit mijn jeugd en ook die van daarna een plek heb gegeven. Ik vind dat een moeilijke vraag. Als NLP coach zou dat wel zo moeten zijn, maar helaas is dat niet zo. Iets wat ik heel erg gênant vind, maar ergens ook verklaarbaar gezien mijn manier van het omgaan met al die nare gebeurtenissen.
Wat dan schijnbaar een heel mooi en sociaal wenselijk antwoord is, is dat je ‘er sterker uit bent gekomen’. Ik heb werkelijk geen idee wat daarmee wordt bedoeld. Daarnaast vraag ik mij inmiddels af of dat per se moet? Want zo lijkt het wel.
Bijna elk bericht dat ik lees van mensen die negatieve gebeurtenissen in hun verleden hebben moeten ontberen, eindigt met hoe sterk ze nu zijn geworden. Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ze daarmee bedoelen en ergens vind ik het een vervelende uitspraak. Niet zozeer van die mensen, maar wel omdat het een harde sociale eis lijkt die inherent is aan het verwerken van nare gebeurtenissen.
Als ik naar mijzelf kijk vind ik dat ik al die tijd behoorlijk sterk ben geweest. Elk moment dat ik dacht te verdrinken in het drijfzand waar ik op liep, wist ik daar uit te krabbelen. En zelfs meer dan dat. Hoe gepredisponeerd ook door mijn jeugd, ik heb het tegendeel bewezen aan mijzelf. Ik heb een vrij stabiel leven in praktische zin kunnen opbouwen en heb mijzelf tegen alle vooroordelen in weten te vechten in een positie waarin ik erg zelfredzaam ben.
En nu is het tijd om de laatste rotzooi op te ruimen. Doordat er te veel bleef gebeuren heeft alles zich opgestapeld. En het luikje wil niet meer dicht. Het luikje waarvan ik niet eens wist dat het er was. Het is een wond die open is gegaan en voorlopig blijft bloeden.
Uiteindelijk zal de wond helen, maar dat vraagt om een bepaalde aanpak. Eerst naar boven krijgen wat er allemaal is gebeurd. Alles in perspectief krijgen, ordenen en overzicht krijgen. Om vervolgens die prachtige NLP technieken er op los te laten, want ja, ze werken.
Ga ik er sterker uitkomen? Dat denk ik niet. ‘Sterker’ nog, hoop ik van niet. Ik heb het gevoel dat ik een emotionele marathon heb gelopen en ik ben uitgeput op dat vlak. Ik wil leren voelen, uiten en grenzen aangeven. En dan is het prima om niet sterk te zijn, maar gewoon kwetsbaar, open en verder nog steeds de persoon die ik nu ben.
Ik ben geen ‘emotional fitgirl’. Ik ben gewoon Mirjam. Met een rugzakje die de komende tijd steeds lichter zal worden.
What doesn’t kill you, just doesn’t!
Mirjam van der Veldt 