Krijg de Pest(en). Door Mirjam van der Veldt.
Ik zal nooit begrijpen,
Dat jij lol hebt om mijn pijn.
Dat jij grapt over mijn angst.
Dat het voelt voor jou als ‘fijn’.
Geroddel, pesten en leedvermaak.
Hoe meer kwetsend, hoe meer zoete wraak.
Ik vraag mij af, is het zo onmogelijk jezelf op een andere manier te vermaken?
In plaats van een ander te kwetsen of af te kraken?
Wellicht kun je er niets aan doen, ben je wie je bent.
Maar ik geloof toch liever dat je ooit heel erg bent gekrenkt.
Dat ergens in jou een mens leeft van vlees en bloed.
Vol empathie, met de intentie tot goed.
Want ik zal nooit geloven dat je dit opzettelijk doet.
Dit sadistisch gedrag.
Je geroddel, gescheld, je hoongelach.
Wellicht verschillen jij en ik in onze normen en waarden.
Dat geeft niks, dat mag, verschillen zijn er om deze te aanvaarden.
Maar zolang je uit boosheid blijft generaliseren,
Alle mensen behorend tot een bepaalde groep over een kam zal scheren,
Niet met mensen in gesprek zal gaan, je maar zal blijven irriteren,
Hoe kun je dan ooit mensen in hun waarde laten, accepteren en respecteren?
Ik ben sterk en kan het uiteindelijk wel aan.
Al laat ik soms, om de stupiditeit van al jouw leedvermaak, een traan.
Om het gewin van nieuwe volgers, mensen die te bang zijn om tegen jou in te gaan.
Zelf geen slachtoffer durven zijn,
Van jouw wrok, haat en venijn.
Kom maar op, ik heb een duidelijke grens, mij krijg je niet.
Ik vraag je enkel, stop met deze onzin en doe voortaan niemand meer verdriet.
Mirjam van der Veldt 