“Je moet de vering verder omhoog zetten”!
Terwijl ik net een rolcontainer wil laden, schrik ik op en kijk in de richting van waar deze uitspraak vandaan komt. Een man, men zou zeggen prototype vrachtautochauffeur, kijkt mij aan terwijl hij zijn uitspraak met zelfingenomen toon nogmaals herhaald.
Met diepe zucht antwoord ik dat de vering maximaal omhoog is en niet verder kan. Een blik vol ongeloof krijg ik als antwoord om vervolgens een doodsaai koetjes en kalfjes verhaal aan te horen. Ik reageer beleefd terwijl ondertussen mijn haren recht overeind staan van zijn bemoeizucht.
Wellicht jaag ik een hoop mensen tegen mij in het harnas door dit bemoeizucht te noemen. Helaas zijn veel mensen zich niet bewust van het nog steeds gaande man vrouw verschil in een zogehete ‘mannenwereld’. Het ‘ik zal dat meisje eens leren hoe het moet’ credo.
Een week later arriveerde ik bij hetzelfde dc. Een ontzettend lastige losplaats als het gaat om aandocken met een trekker-oplegger combinatie. Het is donker en er is geen belijning. De bestrating bestaat uit een combi van stelconplaten en klinkers door elkaar heen, dus een ‘denkbeeldige’ lijn naar je dock is geen optie. Bovendien is het zicht op het dock altijd afgeschermd door een andere vrachtauto die aan het dock ernaast staat.
Oftewel ik rij achteruit een donker gat in waar enkel op gevoel richten en sturen mogelijk is. Bovendien is het zo krap dat ophalen ook niet kan, waardoor er amper ruimte is om te corrigeren. Gewoon een hartstikke moeilijk rot dock voor welke chauffeur dan ook.
Terwijl ik uitstap om mijn deuren te openen, loopt net meneertje bemoeizucht naar buiten. De vrachtauto die mijn zicht volledig blokkeert, blijkt de zijne. Omdat de ruimte zeer beperkt is, moet ik wel eerst aandocken zodat hij eruit kan. Prima, het lukt mij wel.
Daar was meneer de koekepeer nog niet helemaal van overtuigd. Demonstratief met zijn armen over elkaar nam hij plaats naast zijn wagen, klaar om ‘het meisje’ wel even te corrigeren zodra dat nodig was. Het is dat ik botox gebruik, want anders was mijn blik zijn einde.
Terwijl in mijn hoofd de mantra ‘een woord en je bent van mij’ raast, stuur ik mijn geliefde voertuig voor het dock. Niet in een keer, maar na een paar keer steken (niet zo gek als je geen moer ziet) staat mijn kind prima. Zonder een woord te zeggen taait meneertje af en vervolgt zijn rit, terwijl ik mij afvraag, of eigenlijk gewoon weet, dat als ik een vent was geweest, dan waren deze voorvallen zeker niet gebeurd.
Dit is een van de vele voorbeelden die ik ervaar als vrouw in de vrachtauto. Daarentegen krijg ik vaak de ‘wat stoer’ reactie. Eerlijk gezegd verbaas ik mij over deze twee uitersten.
Enerzijds is het stoer dat een vrouw een vrachtauto bestuurt, maar anderszijds zijn we blijkbaar niet stoer genoeg om onszelf te redden met zo’n gevaarte en moeten de heren de held uithangen. Ik zal wel blond zijn, maar ik begrijp hier he-le-maal niets van!
Laten we even de feiten op een rijtje zetten. Ik heb les gehad, mijn rijbewijs (een roze pasje nota bene) en diploma’s gehaald, ergo ik heb dezelfde papieren behaald als de heren. Ik ben opgeleid door het bedrijf waar ik werk en ik heb ook nog een mond waarmee ik om hulp kan vragen zodra ik dat nodig heb.
Niet heel lang geleden arriveerde ik bij hetzelfde lastige dc. Ik moest wachten op een dockende wagen voordat ik zelf aan de slag mocht. Even later stopt de wagen en loopt er een vlotte jonge meid met rode konen in mijn richting. Ik doe mijn raampje open en zeg haar gedag. “Zou jij alsjeblieft mijn wagen voor het dock willen zetten?” “Ik heb net mijn rijbewijs en ik heb nog nooit met een stuuras gewerkt.”
Naast de bewondering voor haar dappere vraag die eigenlijk niet dapper zou moeten zijn, voel ik voel direct haar pijn, frustratie en schaamte die ik ook vaak genoeg heb gevoeld terwijl ik ondertussen veroordelende blikken trachtte te negeren. Waarom duurt het zo lang? Ooooh een vrouw achter het stuur, ja dat is begrijpelijk. Ze zijn wel stoer, maar rijden kunnen ze niet.
Ik weet hoe ongelooflijk k*t het is als je naar zo’n moeilijk punt wordt gestuurd als beginner (man of vrouw) en ook nog met een wagen die je niet kent. Dat het gewoon even niet lukt, maar je wil ook geen schade rijden.
Gelukkig was er verder niemand aanwezig, ook geen bemoeizuchtige meneertjes koekepeertjes die hun vooroordelen proberen te bevestigen op niet sluitend bewijs.
Met geruststellende woorden dat dit een hartstikke moeilijk dock is en dat ik het ook lastig vind help ik haar de wagen aan het dock te zetten. Uiteindelijk doen we het samen en kunnen we al snel verder met ons werk.
Ik vraag mij oprecht af of een mannelijke beginnende bestuurder hetzelfde had gedurft. Het mes snijdt aan twee kanten. Waar een vrouw enerszijds stoer is maar anderszijds gered moet worden, wordt van heren, beginnend of niet, verwacht dat ze dit maar gewoon kunnen. En ook dat is zeker niet het geval en dat hoeft ook niet.
Gelukkig gebeuren dit soort dingen niet elke dag en zijn er genoeg momenten dat ik gewoon mijn werk in alle rust kan doen. Maar dat er helaas nog steeds vooroordelen en stereotyperingen bestaan in deze wereld is een feit. Hopelijk heeft niet iedereen hiermee te maken en kunnen we snel op weg om ook in deze wereld meer gelijkwaardigheid te creëren.
Help elkaar een #doeislief!
Foto ter illustratie; trots als een pauw toen ik met de gloednieuwe Scania op pad mocht!
Mirjam van der Veldt 