Vervelend kind.

Wiskunde, wat vond ik het een fantastisch vak! Op de HAVO heb ik met veel moeite wiskunde A en B afgerond. Op het VWO werd het lastiger en heb ik wiskunde B helaas moeten laten vallen. Zonde!

Nu ik meer ruimte in mijn hoofd krijg door het verwerken van een hoop sh*t, groeit de honger naar leren. Na het leren van wat kleine Japanse zinnen voor mijn reis naar Japan, smaakte het leren weer naar meer. Ik wil heel graag wiskunde B mij alsnog eigen maken.

Vandaag ben ik begonnen aan het basisboek wiskunde. Ik word meteen geconfronteerd met hele oude pijn. Ik begrijp ineens waarom ik stagneerde. De basisschool vond ik namelijk een hel, en het is voor mij nog steeds een wonder en vooral een raadsel dat ik later de Universiteit heb afgerond.

De basisvaardigheden rekenen heb ik mij nooit eigen gemaakt. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik apart werd genomen door de juf en sommen moest stampen. En hoeveel frustratie het de juf kostte dat ik die staartdeling maar niet begreep.

Stukje bij beetje begrijp ik nu wel waarom ik er niet doorheen kwam. Thuis was het niet leuk en zat ik in een overlevingsstand. In mijn hoofd was het een constante chaos van waas en ruis. Ik had amper het vermogen om daar doorheen te breken. Terwijl toen al de honger naar leren enorm groot was.

Wat ook meespeelde is dat ik ook op school niet Mirjam mocht zijn. Dat lag uiteraard fantastisch in lijn met hoe het thuis ging. Ik had mijn eigen leer methoden en die waren niet zoals ze het op school wilden zien.

Een mooi voorbeeld daarvan is topografie. We moesten de hoofdsteden van de provincies in Nederland leren. Ik kreeg een uitgeprinte kaart van Nederland mee met allerlei stippen erop. Onderaan stonden de plaatsnamen. Mijn idee was om de plaatsnamen te nummeren en vervolgens de corresponderende nummers bij het juiste stipje te plaatsen. Lekker overzichtelijk.

Dat mocht niet. Ik moest van elke plaatsnaam een lijn trekken naar het desbetreffende stipje. Ik wist toen al dat ik het nooit op die manier zou onthouden. Gevolg: ik stopte met het maken van mijn huiswerk, want het had toch geen zin.

Sterker nog, ik heb uiteindelijk zelfs bewust mijn cito toets verkloot. Ik heb de vragen niet gelezen en random antwoord gegeven. Niemand die mij zag en nu willen jullie aan de hand van een momentopname mijn ‘niveau’ inschalen? Ik vond het een belachelijk idee.

Hierdoor heb ik heel wat basisvaardigheden gemist. En ik denk dat dit ervoor heeft gezorgd dat ik stagneerde bij het leren van wiskunde B op VWO niveau. Overigens had ik toen nog steeds spanning en ruis. Maar dankzij mijn heldin mevrouw Muurlink, die wel meer in mij zag dan enkel een lui en vervelend kind en mij daardoor op de laatste dag van de zomervakantie toeliet op een school die ik eigenlijk niet verdiende volgens mijn basisschool docenten, vond ik op de middelbare school wel de motivatie om flink aan de studie te gaan.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat je als ouders en als docenten een kind behoorlijk kan verkloten. Ik heb gewoon heel veel geluk gehad met heldinnen zoals mevrouw Muurlink. En mijn honger om toch te leren.

Ik zie genoeg volwassenen om mij heen van wie ik zeker weet dat zij wel in staat waren geweest om het beroep van hun dromen te kunnen beoefenen, maar die kans nooit hebben gekregen omdat ze niet werden gezien, werden onderdrukt en als vervelend worden beschouwd.

Mijn boodschap is dan ook om eens goed te kijken naar je kind, te luisteren en vooral jezelf een spiegel voor te houden. Kinderen zijn individuen, personen met een eigen mening, een eigen leerstijl, een eigen wil en een eigen pad om in het leven te bewandelen. Het beste wat je kan doen is meeveren, praten, bijsturen en vooral liefde geven.

En vooral voorkomen dat een kind in spanning moet opgroeien! Dat laatste is namelijk puur egoïsme als het gaat om de relationele sfeer in huis. Een kind zou daar nooit mee geconfronteerd mogen worden, punt.

Voor alle kinderen die nu niet gezien worden, hopelijk lezen jullie ouders, juffies en meesters dit stukje en durven ze naar zichzelf te kijken zodat jij later je droomleven zal hebben. En dat je niet op je 44e nog eens aan jezelf hoeft te bewijzen dat het toch echt lag aan die rotjeugd en niet aan je gebrek aan capaciteit.

P.s. Ik mis nog 3 studieboeken van getal en ruimte, namelijk deel 2 tot en met 4, dus wie er vanaf wil, ik hou mij aanbevolen!